Akademik hayat dediğimiz şey, aslında bir nevi “kendi kuyruğunu kovalayan bir kedi” trajikomedisidir. Bir yanda kütüphanelerin tozlu rafları arasında “hakikati” ararken, diğer yanda “yayın yap ya da yok ol” kuralının keskin giyotini altında yaşamaya çalışmak... Akademisyen olmak, bazen dünyayı değiştirecek bir fikir bulduğuna inanıp, bir saat sonra o fikrin aslında başkası tarafından 1920 yılında yazıldığını fark etmenin o dayanılmaz hafifliğidir. Akademisyenin o nadir “Eureka” anları, uyuşturucudan daha etkili olabilir. Aylardır çözemediğiniz o karmaşık denklemi bir kahve eşliğinde, gece saat 03:00’te çözdüğünüzü hayal edin. O an, kendinizi Newton ile el sıkışıyormuş gibi hissedersiniz. Bilim dünyasına bir çivi çakmanın, o bitmek bilmeyen akran değerlendirmesi (“peer-review”) sürecinden geçip yayınınızın onaylanmasının verdiği o çocuksu mutluluk... Arşimet hamamda “Buldum!” diye bağırırken haklıydı, zira akademik hayatın tek tesellisi, o “anlam” kırıntılarını yakaladığımız o birkaç saniyedir. Her akademisyenin kâbusu olan 2. Hakem (Reviewer 2). Hayatınızın altı ayını adadığınız çalışmanıza, hiçbir mantıklı gerekçe sunmadan “Yetersiz” damgası vuran o meçhul kişilik! Akademik hayatın “ups” ve “downs”u arasındaki o ince çizgide, en çok düşüşü tam da bu noktada yaşarsınız. Bir yandan üniversitenin bitmek bilmeyen bürokrasisi, diğer yandan “yazılan makale sayısı, bilimsel zekâ düzeyiyle doğru orantılıdır” sanrısı... Camus boşuna dememiş: “Sisyphos’u mutlu hayal etmeliyiz.” Zira biz de her gün o taşı, o yayın dosyasını tepeye çıkarıp, her sabah yeniden aşağı yuvarlandığını görüyoruz. Peki, tüm bu yorgunluğa değer mi? Sokrates’in “Bildiğim tek şey, hiçbir şey bilmediğimdir” sözü, bir akademisyenin hayat mottosu olmalıdır. Biz bildiklerimizi satmıyoruz; biz “cehaletimizin sınırlarını” genişletmeye çalışıyoruz. Akademik hayat, sürekli bir “olma” sürecidir. Bir ömür boyu yazılan notlar, okunan yüzlerce kitap ve sonunda elinizde kalan tek şey: “Biraz daha az yanılıyorum.” Akademik yaşam, bir maraton değil, bitiş çizgisi sürekli ileriye taşınan bir engelli koşudur. Ama yine de o kütüphanenin kokusu, bir öğrencinin gözündeki “anladım” pırıltısı veya yıllar sonra atıf aldığınız o tek cümle... Tüm o çekilen çilelere değiyor sanki. Ne dersiniz, bir sonraki makale için kahveyi tazeleyelim mi?